Welwitschia mirabilis to roślina stanowiąca wyzwanie dla wszystkich miłośników sukulentów . Nie jest szczególnie dekoracyjna, ale jest tak trudna w pielęgnacji, że sukces w jej uprawie jest powodem do dumy.
Ponieważ pochodzi z jednego z najsuchszych i najgorętszych regionów świata, próby adaptacji go do łagodniejszego klimatu często kończą się fiaskiem. Niemniej jednak, jest to blog o sukulentach i musi zawierać profile wszystkich gatunków: profil Welwitschia mirabilis jest obowiązkowy.
Jak to jest?
Welwitschia mirabilis to gatunek monotypowy (jedyny w rodzaju Welwitschia), opisany przez Josepha Daltona Hookera i opublikowany w „The Gardeners' Chronicle & Agricultural Gazette” w 1862 roku. Jest to roślina endemiczna dla pustyni Namib, wyrastająca z grubego pnia, z którego wyrastają tylko dwa liście . Natychmiast po kiełkowaniu wyrastają liścienie, z których następnie rozwijają się te dwa liście.
Kwiaty wyrastają z końcowej łodygi pośrodku rośliny i są koloru pomarańczowego. Nasiona to rośliny ze skrzydłami laminarnymi i mierzą około 2 cm.
O co im chodzi?
Aby Welwitschia mirabilis była zdrowa, należy ją posadzić w dużej, głębokiej donicy z bardzo dobrze przepuszczalnym podłożem . W rzeczywistości zdecydowanie zaleca się użycie samego pumeksu lub mieszanki z płukanym piaskiem rzecznym. Ponadto należy ją podlewać oszczędnie: raz na 10-15 dni latem i raz w miesiącu przez resztę roku.
Jednak nie ma sensu trzymać go w najlepszym podłożu, jeśli klimat nie jest odpowiedni. Maksymalna temperatura może z łatwością osiągnąć 40°C, ale minimalna nie powinna spaść poniżej 0°C. Jeśli tak się stanie, będziemy musieli chronić go w ogrzewanej szklarni.